Galician Anthem

Qué din os rumorosos na costa verdecenteao raio transparente do prácido luar?Qué din as altas copas de escuro arume arpadoco seu ben compasado monótono fungar?Do teu verdor cinguido e de benignos astrosconfín dos verdes castros e valeroso chan,non des a esquecemento da inxuria o rudo encono;desperta do teu sono fogar de Breogán.Os bos e xenerosos a nosa voz entendene con arroubo atenden o noso ronco son,mais sóo os iñorantes e féridos e duros, imbéciles e escuros non nos entenden, non.Os tempos son chegados dos bardos das edadesque as vosas vaguedades cumprido fin terán;pois, donde quer, xigante a nosa voz pregoaa redenzón da boa nazón de Breogán.Teus fillos vagorosos en que honor soo late,a intrépido combate dispondo o peito van;se, por ti mesma, libre de indigna servidumee de oprobioso alcume, rexión de BreogánÁ nobre Lusitania os brazos tende amigos,ós eidos ben antigos con un punxente afán;e cumpre as vaguedades dos teus soantes pinosduns máxicos destinos, ¡oh, grei de Breogán!Amor da terra verde, da verde terra nosa,acende a raza briosa de Ousinde e de Froxán;que aló nos seus garridos xustillos, mal constreitos,os doces e albos peitos das fillas de Breogán;que á nobre prole insinen fortísimos acentos,non mólidos concentos que ás virxes só ben están;mais os robustos ecos que, ¡oh, patria!, ben recordasdas sonorosas cordas das arpas de Breogán.Estima non se alcanza cun vil xemido brando;calquer requer rogando con voz que esquecerán;mais cun rumor xigante, subrime e parecidoao intrépido sonido das armas de Breogán.Galegos, sede fortes, prontos a grandes feitos;aparellade os peitos a glorioso afán;fillos dos nobres celtas, fortes e peregrinos,luitade plos destinos dos eidos de Breogán

603 reproducciones.

Comentarios cerrados